Afwijzing & acceptatie, riding the waves

up&down

Het verdriet sijpelt langzaam door, de afwijzing die oude pijn aanroept.
Ik wil googlen wat ik er tegen moet doen. Oh nee, ik moet er doorheen.
Dan wil ik googlen hoe ik er het snelst doorheen kom, wat de beste route is. Welke zinnetjes me kunnen helpen. Ehm, dat kan niet. Mijn hoofd kan me niet helpen, alleen maar voelen. Verduren, acceptatie. Niet vluchten, niet vechten, maar verduren. Hoe lang duurt dat? Kan ik dat dan googlen :)?

So much voor acceptatie.

Hoe vitaal je ook bent, hoe succesvol je ook bent, of je elke dag mediteert of niet, op je hoofd kan staan of de koning van Nederland bent; rouw, pijn, afwijzing gaan niet weg. Ze verdampen niet. De gevoeligheid ervoor ook niet. Hoogstens verandert hoe je ermee omgaat verandert.

Het lastige is dat actie juist tegen werkt, maar dat actie onze eerste neiging is. En de tweede en derde. Totdat het niet meer helpt. Het houdt je tegen, zorgt dat je niet tevoorschijn komt, niet doet wat je te doen hebt.

Ga het aan;  papier-maché oplossen

Juist het toelaten zorgt voor de oplossing.  Toelaten is afwikkeling van alles wat zich opgehoopt heeft, als een soort mummie, om weer bij de kern te komen. De papier-maché stukjes langzaam aan van de ballon afhalen, zodat je helderheid en kleur weer zichtbaar worden. Het eigene. Daar is acceptatie voor nodig, geen actie. Of je nou onderneemt en afgewezen wordt door een klant die je zo graag wilde. Of degene van wie je houdt niet verder wilt. Of je je baan nou zelf opzegt of dat je ontslagen wordt. Of je kind even niet wil knuffelen.

Een moment van slikken. Op z’n minst.
En dan weer stralen; riding the waves. Er komt weer een mooie, nieuwe golf. En nog één. En nog één…
Houd je oog op de volgende golf; je vertrouwen. You win some, you loose some.

Anne

Comments

comments

2 antwoorden
  1. Hester
    Hester zegt:

    Prachtig geschreven.
    Bijzonder hoe deze week het ‘toelaten van…..’ op verschillende manieren op mijn pad komt, op een presenteerblaadje voor mij ligt.
    Loslaten kan pas als je het eerst toelaat, laat het er zijn. En dat is niet altijd fijn, makkelijk, maar pas dan kan je verder. En zo leren, en ontwikkelen we keer op keer op keer.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *